دریا شب

X

دریا شب

شعر


	بگو فردا کجا باشم؟ تو را هر روز میدیدم به جای دیدن خورشید بگو فردا چه خواهد شد که هر روزت نخواهم دید یقین دارم که خواهی برد از یادت مرا یکروز ولی هرگز فراموشت نخواهم کرد بی تردید تو آن شب گریه میکردی سکوتی سرد و سنگین بود و بومی خسته بر بام بلندی داشت میخندید کلام آخرت این بود : "من هم دوستت دارم" از آن آ غاز میدیدم صدایت را که میلرزید نگاهت سرد بود آنروز اما دستهایت گرم و دستم داشت می لرزید در دست تو مثل بید تو با اندوه گنگی از کنار کوچه میرفتی که ویران میشدم با پلک های خسته ی خورشید بگو فردا کجا هستی؟ بگو فردا کجا باشم؟ بگو با آن که هرگز سر ز فرمانت نمی پیچید لبم نام تو را پنهان تر از هر بار خواهد خواند همان لبها که دستت را میان جمع میبوسید نه بو می بر لب بامی نه آوازی نه پیغامی گمانم میشود تکرار فصلی دیگر از تجرید! \|+\| نوشته شده توسط ناصر فیض در سه شنبه دوم مرداد 1386 \|


	فرصت عاشقی پیش از آنی که درختان همگی دار شوند شاخه ها را بتکانیم که بیدار شوند سبز در سبز ٬ بپیچد همه جا رنگ عبور ر و د ها آینه در آینه تکرار شو ند کسی از آن طرف خواب چمن می آید قاصدک را بفرستیم ٬خبر دار شوند تا در آیینه ی گل ٬ کم نشود فرصت باغ زرد ها را نگذاریم که بسیار شوند چشم تو پنجره ای باز به زیبا شدن است حیف از این پنجره ها نیست که دیوار شوند؟! \|+\| نوشته شده توسط ناصر فیض در سه شنبه دوم مرداد 1386 \|


	پرنده های چشم تو پرنده های چشم تو - کلاغهای بخت من سکوت بی سکون شب ٬ و لحظه های سخت من شبی که سمت باد ها - به زرد می برد مرا و تازیانه می شود به گرده ی درخت من شبی که یک ترانه از ستاره ای نمی وزد به حرفهای زخمی ام - به شعر لخت لخت من نشسته ام و از دو سو زبانه می کشد هنوز ٬ پرنده های چشم تو - کلاغهای بخت من دریچه بسته می شود و مانده طرح مبهمی به دفتری که باز مانده در کنار تخت من... \|+\| نوشته شده توسط ناصر فیض در سه شنبه دوم مرداد 1386 \|


	چرا برای تو این حرف ساده روشن نیست؟! پر است این چمدان از تو چیزی از من نیست سفر همیشه به نام تو می شود آغاز که بی حضور تو تکلیف جاده روشن نیست چگونه نشکنم ای عشق ! ای عذاب بلیغ! دل است این که به من داده اند٬ آهن نیست فریب وسوسه خوردن گناه آدم بود گناه آدم و حوا که سیب خوردن نیست نگاه کن همه چیز از نگاه من پیداست چرا برای تو این حرف ساده روشن نیست؟!

|+| نوشته شده توسط ناصر فیض در سه شنبه دوم مرداد 1386 |


	آن مرد سارا دارد... آنها سهمی از لبخند نداشتند. ساعت دو صبح است - دو صبح امشب!- آمده ام که٬ آمده باشم. سارا غلط(غلت) می خورد من غذای سرد همیشه را٬ که می شنوم: "خانم!پدرم اون وقت سر کاره" سارا مشق اش را نوشته است: "بابا! فردا برای دیدن خانه ی سالمندان میرویم٬ من!" رضایت نامه با پول حتماً! و من میفهمم که بچه ها گاهی لبخند را از کجا می خرند... \|+\| نوشته شده توسط ناصر فیض در سه شنبه دوم مرداد 1386 \|


	پارک بهبود اف بر نیمکت پارک بهبوداف روبروی تمام باکو خزر با پیراهن آبی و دامن سفید کنار من. آنجا! دیوار بلند و دری برای عبور استالین کا.گ.ب٬ می خندم که نمی ترسم. اونیفورم آبی دو سرباز سرخ که خیلی خنده٬دارند با هم کنار صندلی که بلند شده ام٬ می ترسم که نمی خندم. پشت به٬کا.گ.ب روبروی خزر٬ حالا ! میترسم که نمی ترسم! "تبریز" و "تهران" -چهار چشم- و چشمهای "فضولی" میگویم ٬ از تهران آمده ایم می گوید این یکی هم "شیراز" است! اتیکت نزذیکتر میشود حالا نظامی را میبینم در کنار"شهریار" اما٬ نمی ترسم که نمی خندم. ساعت پنج عصر٬ غروب خزر٬ چقدر لیلی و مجنون در پارک بهبود اف! "حافظ" کنار من می نشیند شعری می خوانم شبیه خودش. ای که مهجوری عشاق روا می داری! \|+\| نوشته شده توسط ناصر فیض در سه شنبه دوم مرداد 1386 \|


	انتظار چه دیر و دور شد این٬ وعده های فردایت چه لحظه ها که نمردند ٬در تمنایت شبی نشد که تو پیدا شوی و من از شوق چو قطره گم نشوم ٬در حضور دریایت کنار پنجره های جهان٬ منم آن چشم که تا ابد نشود سیر ٬از تماشایت ببار٬ بر شب سنگین این تمدن کور ستاره و سحر از چشمهای زیبایت بیا! که بشکند آخر طلسم این شب پیر بیا! که بشکفد آیینه از قدمهایت برای آمدنت٬ روز و شب غزل گفتم کنار شب ننشستم ٬مگر به نجوایت زبان شعر و تغزل٬ چقدر کوتاه است! برای پنجره های بلند بالایت! \|+\| نوشته شده توسط ناصر فیض در سه شنبه دوم مرداد 1386 \|


	بخت ما بخت هم نبودیم بختک هم بودیم. آنها٬ سه تا ستاره ی کوچک. قمار وحشتناکی ست٬ این عشق. ستاره ها سه تا شمع اند٬ حالا و تو ٬ قطره ق ط ر ه آب م ی ش و ی... آب می شوند با تو٬ س ت ا ر ه ها... گاه چشم روشنی آسمان٬ چراغی از تاریکی ماه است! دخترک کولی به خنده گفته بود ٬ اما... \|+\| نوشته شده توسط ناصر فیض در سه شنبه دوم مرداد 1386 \|