دریا شب

قیصر

naserfeyz — Sat, 03 Nov 2007 08:14:18 GMT

ما

در تمام عمر تو را در نمی یابیم

اما

تو

ناگهان

همه را در می یابی !

این قاب عکس ساعد و آن عکس قیصر است

یا روح ناب شعر جوان در دو پیکر است ؟!

باور نمی کنم که تو از دست رفته ای

چون مرگت ای عزیز فراتر زباور است

بعداززلال چشم تو باور نمی کنم

در ناگهان آینه چیزی مصور است

یک داغ دل کم است برای تبار عشق

این داغ قیصر است که داغی مکرر است

دنیا برای روح تو جز رنج مرگ نیست

وقتی مجال زندگی ات جای دیگر است

بر مرگ ناگزیر تو افسوس٬ چاره نیست

وقتی چنین حقیقت تلخی مقدر است

تاب غمت گرفته مجال از توان ما

جنگ غم تو با دل ما٬ نا برابر است

این روزها که در شب دل ها خدا کم است

از صد کرور بنده یکی مثل قیصر است

بگو فردا کجا باشم؟

naserfeyz — Tue, 24 Jul 2007 10:47:18 GMT

تو را هر روز میدیدم به جای دیدن خورشید

بگو فردا چه خواهد شد که هر روزت نخواهم دید

یقین دارم که خواهی برد از یادت مرا یکروز

ولی هرگز فراموشت نخواهم کرد بی تردید

تو آن شب گریه میکردی سکوتی سرد و سنگین بود

و بومی خسته بر بام بلندی داشت میخندید

کلام آخرت این بود : "من هم دوستت دارم"

از آن آ غاز میدیدم صدایت را که میلرزید

نگاهت سرد بود آنروز اما دستهایت گرم

و دستم داشت می لرزید در دست تو مثل بید

تو با اندوه گنگی از کنار کوچه میرفتی

که ویران میشدم با پلک های خسته ی خورشید

بگو فردا کجا هستی؟ بگو فردا کجا باشم؟

بگو با آن که هرگز سر ز فرمانت نمی پیچید

لبم نام تو را پنهان تر از هر بار خواهد خواند

همان لبها که دستت را میان جمع میبوسید

نه بو می بر لب بامی نه آوازی نه پیغامی

گمانم میشود تکرار فصلی دیگر از تجرید!

فرصت عاشقی

naserfeyz — Tue, 24 Jul 2007 10:44:50 GMT

پیش از آنی که درختان همگی دار شوند

شاخه ها را بتکانیم که بیدار شوند

سبز در سبز ٬ بپیچد همه جا رنگ عبور

ر و د ها آینه در آینه تکرار شو ند

کسی از آن طرف خواب چمن می آید

قاصدک را بفرستیم ٬خبر دار شوند

تا در آیینه ی گل ٬ کم نشود فرصت باغ

زرد ها را نگذاریم که بسیار شوند

چشم تو پنجره ای باز به زیبا شدن است

حیف از این پنجره ها نیست که دیوار شوند؟!

پرنده های چشم تو

naserfeyz — Tue, 24 Jul 2007 10:31:18 GMT

پرنده های چشم تو - کلاغهای بخت من

سکوت بی سکون شب ٬ و لحظه های سخت من

شبی که سمت باد ها - به زرد می برد مرا

و تازیانه می شود به گرده ی درخت من

شبی که یک ترانه از ستاره ای نمی وزد

به حرفهای زخمی ام - به شعر لخت لخت من

نشسته ام و از دو سو زبانه می کشد هنوز ٬

پرنده های چشم تو - کلاغهای بخت من

دریچه بسته می شود و مانده طرح مبهمی

به دفتری که باز مانده در کنار تخت من...

از تو...

naserfeyz — Tue, 24 Jul 2007 10:30:01 GMT


	چرا برای تو این حرف ساده روشن نیست؟! پر است این چمدان از تو چیزی از من نیست سفر همیشه به نام تو می شود آغاز که بی حضور تو تکلیف جاده روشن نیست چگونه نشکنم ای عشق ! ای عذاب بلیغ! دل است این که به من داده اند٬ آهن نیست فریب وسوسه خوردن گناه آدم بود گناه آدم و حوا که سیب خوردن نیست نگاه کن همه چیز از نگاه من پیداست چرا برای تو این حرف ساده روشن نیست؟!

آن مرد سارا دارد...

naserfeyz — Tue, 24 Jul 2007 10:25:59 GMT

آنها سهمی از لبخند

نداشتند.

ساعت دو صبح است

- دو صبح امشب!-

آمده ام که٬ آمده باشم.

سارا غلط(غلت) می خورد

من غذای سرد همیشه را٬

که می شنوم:

"خانم!پدرم اون وقت

سر کاره"

سارا مشق اش را نوشته است:

"بابا! فردا برای دیدن خانه ی سالمندان میرویم٬ من!"

رضایت نامه با پول

حتماً!

و من میفهمم که بچه ها

گاهی لبخند را

از کجا می خرند...

پارک بهبود اف

naserfeyz — Tue, 24 Jul 2007 10:21:07 GMT

بر نیمکت پارک بهبوداف

روبروی تمام باکو

خزر با پیراهن آبی

و دامن سفید

کنار من.

آنجا! دیوار بلند

و دری برای عبور استالین

کا.گ.ب٬

می خندم که نمی ترسم.

اونیفورم آبی

دو سرباز سرخ

که خیلی خنده٬دارند با هم

کنار صندلی که بلند شده ام٬

می ترسم که نمی خندم.

پشت به٬کا.گ.ب

روبروی خزر٬

حالا ! میترسم که نمی ترسم!

"تبریز" و "تهران"

-چهار چشم-

و چشمهای "فضولی"

میگویم ٬ از تهران آمده ایم

می گوید این یکی هم "شیراز" است!

اتیکت نزذیکتر میشود

حالا نظامی را میبینم

در کنار"شهریار"

اما٬

نمی ترسم که نمی خندم.

ساعت پنج عصر٬

غروب خزر٬

چقدر لیلی و مجنون

در پارک بهبود اف!

"حافظ" کنار من می نشیند

شعری می خوانم شبیه خودش.

ای که مهجوری عشاق روا می داری!

انتظار

naserfeyz — Tue, 24 Jul 2007 10:16:36 GMT

چه دیر و دور شد این٬ وعده های فردایت

چه لحظه ها که نمردند ٬در تمنایت

شبی نشد که تو پیدا شوی و من از شوق

چو قطره گم نشوم ٬در حضور دریایت

کنار پنجره های جهان٬ منم آن چشم

که تا ابد نشود سیر ٬از تماشایت

ببار٬ بر شب سنگین این تمدن کور

ستاره و سحر از چشمهای زیبایت

بیا! که بشکند آخر طلسم این شب پیر

بیا! که بشکفد آیینه از قدمهایت

برای آمدنت٬ روز و شب غزل گفتم

کنار شب ننشستم ٬مگر به نجوایت

زبان شعر و تغزل٬ چقدر کوتاه است!

برای پنجره های بلند بالایت!

بخت

naserfeyz — Tue, 24 Jul 2007 09:00:18 GMT

ما بخت هم نبودیم

بختک هم بودیم.

آنها٬ سه تا ستاره ی کوچک.

قمار وحشتناکی ست٬

این عشق.

ستاره ها سه تا شمع اند٬ حالا

و تو ٬

قطره

ه آب م ی ش و ی...

آب می شوند

با تو٬

س ت ا ر ه ها...

گاه چشم روشنی آسمان٬

چراغی از تاریکی ماه است!

دخترک کولی

به خنده گفته بود ٬

اما...

برای پدرم

naserfeyz — Fri, 12 Jan 2007 16:47:18 GMT

تمام عمر نشستی کنار غربت خویش

شبیه کوه زدی تکیه بر صلابت خویش

برای غربت یاران گریستی چون ابر

و شانه ای نتکاندی برای غربت خویش

صریح بودی و صادق ٬ به رسم آینه ها

نبود سهم تو جز سنگ ٬ از صداقت خویش

دلت اگر چه شکست از هجوم حادثه ها

ولی دلی نشکستی به حکم فطرت خویش

تقاص غیرت و مردانگی ست تا همه عمر

تو در حصار بمانی به جرم غیرت خویش

در این زمانه ی در یوزه پروران ٬ چه کند

گدایی ار نکند مرد٬ از قناعت خویش؟!

حریم حرمت تو جای شکوه ی من نیست

مرا ببخش- خدا را -پدر ! به حرمت خویش